Wie ich mal durch die Cameron Highlands gewandert bin (Part 1)

In den Cameron Highlands ist es wirklich um einiges kühler allerdings beginnt es meist ab 17 Uhr zu regnen.

Eigentlich müssten wir heute schon weiter reisen aber um Geld zu sparen und weil es hier noch so einiges zu erleben gibt, entscheiden wir noch ein paar Nächte länger zu bleiben.

Da es nicht gerade die beste Lösung ist irgendwelche Touren zu buchen um Geld zu sparen, entscheiden wir uns in den nächsten Tagen auf eigene Faust ein paar Wanderungen zu machen.

Durch nummerierte Wanderwege gibt es in der Umgebung genügend und weil diese sogar auf der Karte die ich bei „MapsMe“ runtergeladen hab eingezeichnet sind sollte es also recht einfach sein.

Gegen Mittag starten wir also mit unseren ersten kleinen Ausflug.
Wir haben uns für den Weg Nummer 10 entschieden,  der nur etwa 800 Meter entfernt von unserer Unterkunft beginnt.
Die Sonne scheint, die Stimmung ist gut und wir haben genugend Proviant. Da kann eigentlich nicht viel schief gehen.
Bevor wir mit der Wanderung wirklich starten hab ich sogar noch kurz die Gelegenheit meinem Hobby nach zu gehen weil in der Nähe des Starts ein Geocache versteckt ist.
Etwa 15 Minuten später ist uns eine Sache klar: Der Cache ist einfacher zu finden als der Anfang unseres Wanderweges.

image

Nach einigen ratlosen suchen findet Bonny dann aber doch noch eine Wegmarkierung, so daß es jetzt wirklich endlich los gehen kann.

image

Über einen schmalen Weg, der bis jetzt nur einen leichten Anstieg hat schländern wir also durch den Wald und ich finde, das es hier wenn man nicht ganz so sehr auf Details achtet ein kleines bisschen wie Zuhause aussiht.

image

image

Nach etwa einer Stunde, der Weg wird langsam doch immer steiler und es sieht auch immer weniger wie auf dem „Harzer Hexenstieg“ aus.
Plötzlich hören wir etwas, das eindeutig nicht von einem Tier kommt.
Es klingt als ob eine Frau schreit.
Wobei es nicht das „normale“ die Frau ist sauer und schimpft schreien ist.
Es klingt ehr nach einem hysterischen vor Schmerzen schreien Frau.
Auf jeden Fall kommen die nicht enden wollenden schrillen Schreie aus der Richtung, in die wir gehen.
Vielleicht wird auch gerade Jemand überfallen. Schlieslich habe ich im Reiseführer gelesen, das es hier auf Wanderwegen vereinzelt schon zu Überfällen auf Touristen gekommen seien soll. (Bonny hab ich davon sicherheitshalber nicht erzählt.)
Ich mache mich also auf alles gefasst, zum einen versuche ich mich an das Gelernte zu erinnern, daß ich im letzten Jahr beim Ersthelfer Kurs den ich glücklicherweise noch mal gemacht habe mitbekommen hab.
Mein Erste Hilfe Set hab ich zum Glück mitgenommen und ich denke, das ich im Notfall sicher helfen kann.
Zum anderen überlege ich aber auch womit ich am besten zuschlagen kann, falsch eine ganz dumme Situation gerate.

Kurz berate ich mich noch mit Bonny und wir entscheiden erst einmal langsam weiter in Richtung der Schreie zu gehen um dann zu schauen was zu tun ist.
Mit mulmiges Gefühl geht es also weiter.
Nach einer Weile meint Bonny, das sie glaubt ein Kind würde schreien.
Ich hab da meine Zweifel, weil es sich immer noch für mich nach einer hysterischen Frau anhört.
Vielleicht ist ihrem Begleiter auch gerade etwas passiert und sie flippt deshalb so aus…….

Keine Minute später sehen wir, wer hier halb Malaysia zusammen brüllt.
Mein Boss hat mal wieder recht und wir sind froh, daß es so ist.
Eine Familie mit Kind kommt uns entgegen und als uns der kleine Schreihals sieht, hält er sogar die klappe.
Wir grüßen freundlich als ob nichts gewesen wäre und zumindest die Frau grüßt uns zurück.
Ihrem Mann kann man aber deutlich ansehen, das er sie Nase gestrichen voll hat…..hätte ich auch, wenn mir mein Kind, das im Tragegestell auf dem Rücken sitzt pausenlos in einer enormen Lautstärke direkt ins Ohr brüllt.
Sobald wir außer Sicht sind, geht das Geschrei auch wieder los.
Ich bin nur froh, daß ich meinen Erste Hilfe Kasten im Rucksack lassen kann.

Weiter geht es.
Schließlich führt uns der Weg auf den Gipfel des 1696 Meter hohen Gunung Jasar.
Bevor wir aber ganz oben ankommen wird es Zeit für eine kleine Pause.
Hier entdecke ich dann auch an einem Hochspannungsmasten einen Aufkleber, der mich doch sehr an mein Heimatland errinnert:).

image

image

image

image

Dann wird der Gipfel von uns aber wirklich noch gestürmt.
Wobei wir feststellen, daß die Aussicht von unserem Rastplatz doch um einiges schöner war als von hier oben.
Lange bleiben wir auch nicht.

image

image

Wir folgen den Weg weiter durch den tollen Wald, bis wir nach etwa einer Stunde das Ende der Wanderweges erreichen.
Dumm ist, daß es sich hierbei um keinen Rundwanderweg handelt und wir gute 5 Kilometer auf der Straße zurück laufen müssen.

image

Wobei wir bevor wir überhaupt zur Straße gehen können von 2 angeketteten Hunden freudig begrüßt werden.
Über glücklich jemanden zu sehen, der sich mit den beiden befasst,  werden wir erst einmal für ne gute viertel Stunde in Beschlag genommen.
Die angeleinten und super zutraulich Tiere sehen auch gut gepflegt und gut im Futter aus.
Trotzdem bereue ich, das wir in unserem Rucksack nur noch Obst und ein paar Süßigkeiten, die für Hunde nicht geeignet sind haben, weil hier noch 2 andere etwas scheuere Vierbeiner sind, die zum einen Zwar das Glück haben nicht angeleint zu sein, dafür aber extrem verwahrlost und abgemagert aussehen.
😕

image

Ganz bis an uns ran trauen sie sich sowieso nicht aber es bricht mir fast das Herz, das ich den spindeldürren Tieren nix geben kann.
Dann gehen wir aber weiter.
Um zur Straße zu gelangen müssen wir um einen Umspannwerk laufen, wobei wir auch hier aufgehalten werden.
Weil 4 weitere angekettete Hunde uns wild kläffent begrüßen.
Die 4 freuen sich so unglaublich über die neuen Besucher, das wir natürlich auch hier einen längeren Halt einlegen um jeden einzelnen mit ner riesen Portion Streicheleinheiten zu versorgen.

image

image

image

Dann geht es aber wirklich wieder zurück in die Stadt.
Wobei das laufen auf der Straße nicht wirklich Spaß macht und auch die Aussicht teilweise alles andere als schön ist.

image

image

Glück mit dem Wetter hatten wir auf jeden Fall und Lust auf mehr haben wir sowieso.

Morgen machen wir eine richtig große Wanderung mit höheren Bergen und mehr Wald.:)

Thailänder wandern nicht wirklich gerne aber mittlerweile scheint auch Bonny gefallen daran gefunden zu haben.  Ob es wirklich der Fall ist, kann man hier nachlesen:

วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 วันพักผ่อนและเปลี่ยนห้องใหม่
เช้าวันนี้ในขณะที่บลกำลังหลับอยู่นั้น เพื่อนร่วมห้องหญิงสเปนของเรารีบตื่นแต่เช้ามืดอาบน้ำเก็บกระเป๋าเดินทางไปต่อเมืองอื่น ส่วนเพื่อนร่วมห้องชายของเราก็ตื่นเช้าเช่นกันรีบเก็บของย้ายออกสายหน่อยหน่อย ส่วนบลกับบอสยังแหมะอยู่ที่เตียงนอน พอสายแก่ๆเราก็ปรึกษากันว่าจะทำอะไรกันดีวันนี้ ตอนแรกกะจะไปเดินป่าหมายเลข10 เราก็หาอะไรทานก่อนออกไปเดินป่าและแล้วก็เจอเพื่อนใหม่ของบอสที่เจอกันกับทัวร์เมื่อวาน เราคุยกันว่าจะไปไหนทำอะไร เราสี่คนมีแผนการณ์ค่อนข้างคล้ายกัน เลยได้ปรึกษากัน จากนั้นเราเลือกทานอาหารที่ข้างๆโรงแรมเป็นร้านอาหารแขก เราสั่งโรตีและอาหารแขกมากินกันเช่นเดิมและบอสก็สั่งน้ำอะไรจำไม่ได้ ขาวๆคล้ายกระทิแต่เค็มๆและกลิ่นออกคล้ายเต้าหู้ แต่หลังจากที่ทานอาหารเที่ยงแล้วบอสเรารู้สึกท้องไส้ไม่ค่อยดีเนื่องจากพยายามดื่มน้ำขาวๆนั้นจนหมด จนเราต้องล้มเลิกแผนการทั้งหมดและเลือกนอนพักผ่อน ก่อนนั้นเราตัดสินใจจองห้องพักเพิ่มเพราะอยากสำรวจป่าที่นี่ทุกหมายเลข เราเลยบอกเจ้าของโรงแรมว่าขออยู่ต่อและขอเปลี่ยนห้องเป็นห้องส่วนตัว ราคา 50 ริงกิต ซึ่งราคาเท่าๆกันกับโดรมเพราะเราต้องจ่าย 2คน คือราคาเตียงละ 25 ริงกิต เราได้ห้องใหม่ในตอนนั้นเลยเราจึงรีบเก็บข้าวของเข้าห้องใหม่ โดยห้องจะอยู่ที่ชั้นสี่เงียบกว่า ส่วนตัวกว่า น่าอยู่มากๆๆ เราใช้เวลากับการพักผ่อนทั้งวัน และบลก็แวะไปซื้อสแตมป์เพื่อส่งโปสการ์ดโดยที่นี่จะมีไปรษณีย์อยู่ที่เดียวและมีตู้ไปรษณีย์แค่จุดเดียวเท่านั้น

วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 เดินป่าลัดเลอะไปตามเส้นทางหมายเลข10
วันนี้แผนต้องเป็นไปตามแผน ต้องเดินสำรวจป่าให้ได้ เพราะที่นี่เราสามารถเดินป่าได้ด้วยตัวเองตามเส้นทางหมายเลขในแผนที่ ซึ่งเดินได้ไม่ยากเค้าจะมีป้ายบอกอยู่ตลอดเพื่อให้ให้เราหลงทาง แต่เดินป่าวันแรกก็หลงทางละ เพราะงงกับเส้นทางมาก มีหลายเส้นทางมากไม่รู้จะเดินไปเส้นไหนดี ถึงจะมีป้ายบอกก็เหอะ แต่จริงๆแล้วทุกเส้นทางส่วนมากจะสามารถเดินไปทะลุเข้าเส้นทางหมายเลขอื่นๆได้ด้วย เพราะเป็นป่าล้อมล้อมและก้วงใหญ่ เราหลงตรงทางเข้าป่าเพราะไม่รู้ว่าต้องเดินไปทางไหน ดีนะที่มีแผนที่ออฟลายทำให้เราเดินไปตามแผนที่ได้ถูกต้องและเจอทางเข้าจนได้ ช่วงแรกๆที่เดินก็ชิวๆสบายๆเป็นป่าในเมือง สลับกันเจอหมู่บ้านอยู่ด้านล่างเป็นช่วงๆ ส่วนยุงก็เข้ามาตอมตั้งแต่เริ่มประตูท่างเข้า คือคุณเดินเข้าเขตป่าเมื่อไหร่ยุงจะรอคุณอยู่ตรงนั้น ต้องพกสเปรกันยุงไปด้วยทุกที่ที่อยู่ในป่า พร้อมทั้งต้องใส่เสื้อแขนยาวขายาวปกปิดให้หมด เพราะเราจะไม่สามารถรับรู้ได้ว่ายุงมันกำลังไล่กัดเราอยู่ เนื่องจากเป็นยุงลายทั้งหมด นางจะเงียบมากแอบกัดแบบไม่รู้ตัว จะรู้ตัวอีกทีก็คันและมีตุ๋มละ. ซึ่งเวลาคันนี่แสบและรำคาญมาก เราเดินมาไกลพอควรหลงบ้างถูกบ้างในช่วงแรกๆ แต่ก็หาทางจนเจอ เมื่อเริ่มเข้าป่าลึกเรายิ่งรู้สึกเงียบสงบมากและต้นไม้ดูอุดมสมบูรณ์มากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ทางเริ่มต้องปีนขึ้นแล้วเป็นทางบันไดจากรากไม้ ทั้งปีนทั้งกระโดด หายใจหายคอแทบไม่ทัน มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เราเดินปีนขึ้นตามรากไม้บรรไดอยู่นั้น เราเกิดได้ยินเสียงเหมือนเด็กร้องไห้อยู่ไกลๆ พากันสงสัยมีใครเอาเด็กมาปล่อยไว้ในนี้หรือเปล่า ในใจกลัวจะเป็นเช่นนั้น เพราะเสียงเด็กร้องดูยังเด็กมาก และร้องเหมือนโหยหวน เลยทำให้บลคิดอีกว่าหรือว่าเสียงแมวร้อง เราเดินไปเรื่อยๆเสียงจะร้องจะหยุดเป็นระยะๆและเราเข้าใกล้เสียงมากขึ้น จนทำให้มั่นใจว่าเสียงคนแน่นอน แต่เอ๋มีชาวบ้านมาสร้างบ้านอยู่นี่เหรอเด็กน้อยร้องเสียงลั่นป่า(จริงๆนะ) เมื่อเราเดินไปสักพักก็สังเกตุเห็นครอบครัวนักท่องเที่ยวฝรั่งสามคน พ่อ แม่และลูก โดยพ่อก็กระเตงลูกอยู่บนที่เปลนั่งด้านหลังของพ่อ และอีกมือก็ถือไม้คอยค่ำยันเวลาเดินลงทางชัน ส่วนแม่ก็เดินสะพายเป้ใบเล็กเดินตามดุ่มๆอยู่ด้านหลัง เราเงยหน้าขึ้นไปเจอพ่อทำหน้าดุๆเครียดและคงเหนื่อยหน่ายกับลูก แล้วเด็กน้อยก็ร้องเสียงดังขึ้นมาอีก พอหนูน้อยจากเห็นเราสองคนก็ร้อง“โอ๊ะโอ๋!“ แบบน่ารักอะนะ แถมยังยิ้มให้เราสองคนอีก พอพ่อเดินลงไปได้ไกลจากเราหน่อยหนูน้อยก็กรีดร้องเสียงดังลั่นอีกเช่นเคย 55+ คือตลกหนูน้อยคนนี้แต่ก็สงสารคนเป็นพ่อคงจะรำคาญเสียงหน้าดู แต่ก็ต้องทนอะนะเพราะอยากพาเค้ามาเที่ยวด้วยนี่ ซึ่งหนูน้อยเค้าคงไม่ชอบเดินป่ามั้ง ทีนี่คือโล่งใจนึกว่าจะเจอเด็กน้อยถูกทิ้งในป่าซะอีก นึกว่าจะได้ลูกเลี้ยงซะแล้ว 🙂 จากนั้นเราเดินขึ้นไปเรื่อยๆจนถึงจุดสูงสุดที่มีเสาไฟตั้งตระหว่านอยู่ เรานั่งพักและทานขนมปัง สักพักก็เจอนักท่องเที่ยวชายคนหนึ่งปีนขึ้นมาแล้วก็ปีนขึ้นไปด้านบนอีกจุดหนึ่งแล้วก็ลงมา พร้อมกับบอกเราว่าเค้าจะลงไปด้านล่างละแต่วิวมุมนั่นที่เค้าเพิ่งไปมาสวยดี เราก็เลยตามเค้าไป คือระหว่างเดินป่ามันเป็นอะไรที่สวยอยู่แล้วแถมยังได้เดินแบบเงียบสงบส่วนตัวไม่มีนักท่องเที่ยวคนอื่นมารบกวนอีก เราถึงจุดวิวอีกจุดแต่เป็นลานกว้างหน่อย มองเห็นวิวนิดๆแต่เราได้โอกาสถ่ายภาพแบบสนุกๆกันโดยไม่ต้องเกรงใจใคร พอสุดจากตรงนี้แล้วคือเส้นทางที่เราต้องเดินลงเขา ระหว่างทางก็จะเจอป่ามอสบ้างประปราย คล้ายๆเราอยู่ในป่าหนังHobbit อะไรอย่างนั้น เราเดินลงไปเรื่อยๆจนไปทะลุที่สวนผักของชาวบ้าน และโรงไฟฟ้ามั้ง เราเดินลัดเลาะออกไปจนบอสเจอน้องหมาที่ถูกเจ้าของผูกเอาไว้ บอสก็เลยแวะไปเล่นกับหมา ส่วนบลเจอตัวทากกำลังจะดูดเลือดจากเท้าของบลอยู่พอดี บลนี่รีบสะบัดและหาอะไรมาถูๆออกแทบไม่ทัน เดินมาตั้งเป็นสองชั่วโมงไม่เจอทากดันมาเจอตอนออกจากป่า ทากตัวนี่ไม่น่าจะเป็นทากป่านะน่าจะเป็นทากในเมืองมากกว่า จากนั้นบลรีบวิ่งไปหาบอสเมื่อหนูหมาเห็นบลก็เห่าใหญ่เลย บลเข้าไปเล่นด้วยนิดหน่อย เพราะหมาตัวใหญ่เป็นพันธ์โกลเด้นกระโดดใส่บลแทบจะล้มลงพื้น จากนั้นเราเดินไปอีกสองร้อยเมตรเจอหมากลุ่มหนึ่ง ถูกมัดไว้กับต้นไม้ 4 ตัวเห็นเราสองคนก็เห่าใหญ่ ตัวแรกทั้งเห่าทั้งกระโดดจะเข้ามาหาพวกเราอยากเล่นกับเรา เห่าดันปลอกคอที่ผูกไว้จนเสียงเห่าแหบแห้ง น่าสงสารจริงๆ เราเข้าไปเล่นด้วยนานมากจนไม่ไหวละ ยิ่งเล่นก็ยิ่งสงสาร รีบเดินหนีไปก่อน จากนั้นเราเดินลัดเลาะไปตามถนนเรื่อยๆเพื่อเดินเข้าเมือง ระยะทางประมาณ 3 กม. ได้ เดินจนปวดหน่องหมดและแล้วเราก็ทะลุเข้ามาในเมืองจนได้ จบทริปเดินป่าวันนี้ไปอย่างราบรื่น

image


Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

w

Verbinde mit %s