Wie ich mal eine Warnung los werden musste

Als nächstes geht es für uns also nach Penang.
Die Tickets für die Fähre haben wir uns schon gestern gekauft.
70 Ringgit kostet eine Fahrt und Start ist für uns um 14 Uhr.
Wir verabschieden uns also gegen Mittag von unseren tollen Gastgebern und stapfen los.

image

Die Fähre kenne ich ja mittlerweile auch schon zur genüge und weil ich die Eincheck-Prozedur eh schon kenne, geh ich mit Bonny gleich in die Ecke des Warteraumes, in der die Karten kontrolliert werden wenn die Türen zum Pier geöffnet werden.
(Falls jemand auch diese Fähre nimmt, im Wartesaal ganz vorne Links)

Wir sind dann auch die ersten, die aufs Boot dürfen und können uns so 2 klasse Plätze mit Blick auf den Fernseher sichern.
Es läuft gerade der Abspann von „Fast and the Furious 5“ und als das DVD Menü auf dem Bildschirm erscheint freue ich mich schon, weil ich diesen Film noch nicht kenne…..Aber wie fast immer kommt es anders.
Ein neuer Film wird eingelegt und der Titel dieses Top Streifens sagt mir schon mal gar nix.
Wobei ich mich auch ehrlich gesagt in letzter Zeit weniger mit aktuellen Filmen auseinander setzt, weshalb ich jetzt sich ausgelacht werde, weil ich noch nie etwas von dem Film „Bajrangi Bhaijann“ gehört habe.
Zum Glück hab ich ja jetzt die Gelegenheit diese Wissenslücke zu schließen.
Es geht auch echt viel versprechend los, ein stummes kleines Mädchen aus Pakistan wird von der Mutter nach Indien gebracht, weil es dort angeblich eine Möglichkeit gibt die Kleine zu heilen.
Dann kurz vor der Grenze werden die beiden getrennt und das Kind irrt allein in dem Fremden Land herrum.
Super Bilder, toller Film.
Nach 10 Minuten dann aber die Ernüchterung, hat die Geschichte doch so toll und vielversprechend an gefangen und jetzt tanzen bunt gekleidete Inder im Bild herrum.
Der Moment in dem mir nur ein Wort einfällt: „BOLLYWOOD!“
Hab ich mich doch bis jetzt immer darum gedrückt mir so einen Krempel anzuschauen aber jetzt muss es wohl sein, hier gibt es schließlich kein entkommen.

Als wir dann nach knapp 2 Stunden Penang erreichen, bin ich auf jeden Fall um eine Erfahrung reicher und gebe jetzt einfach mal zu, das der Film zwar stellenweise viel zu schnulzig war ich aber im großen und ganzen gut unterhalten wurde. 😉

image

Normalerweise bin ich in Penang ja bis jetzt ja immer in „80’s Guesthouse“ gegangen.
Dieses ist leider dieses mal ausgebucht und ich buche für uns 3 Nächte im „Angmon Hostel“ welches auch recht gute Bewertungen hat und mit 7 € pro Person vom Preis her auch absolut in Ordnung ist.

Vom Hafen laufen wir also zu unserer Unterkunft welche wie ich nach kurzer Zeit festgestelle schon nicht schlecht ist aber das 80’s ist meiner Meinung nach trotzdem das Bessere von Beiden.

Ein paar Stunden habem wir noch Zeit bis es dunkel wird und wir beschließen eine kleine Runde durch Chinatown zu laufen, etwas zu essen und Streetart  zu fotografieren.

image

image

image

image

image

Das läuft auch alles soweit wie geplant, bis wir uns etwas abseits auf eine Bank setzen um ein wenig im Schatten zu verschnaufen.
Wir sitzen hier noch keine Minute, da kommt plötzlich eine Frau mit einem ich schätze mal 3 Jährigen Kind auf uns zu.
Sie spricht uns auch direkt auf englisch an und fragt wo wir her kommen und wie lange wir in Georgetown bleiben möchten.

Als ich mit „Thailand & Germany and we leave at monday. “ antworte, wird Bonny mit ein paar knappen Worten von der Frau abgespeist, im Sinne von „Ich erkläre dir auch gleich worum es geht aber weil ich auch aus Deutschland komme ist es einfacher erst mal auf deutsch zu reden.“

Dann wittmet die Frau, die ich auf Anfang 30 schätze mir ihre ganze Aufmerksamkeit.
Auf deutsch erklärt sie mir, das der Automat ihre Kreditkarte eingezogen hat und weil heute die Bank schon geschlossen ist sie erst am Montag  (in 3 Tagen) ihre Karte wieder bekommt, weshalb sie jetzt in einer echten Notlage ist weil sie kein Geld mehr hat und ob ich ihr möglicherweise aushelfen könnte.
20 € würden ihr schon reichen und wir würde das Geld auf jeden Fall am Montag wieder bekommen.

Wärend sie mir diese Geschichte erzählt sehe ich zum Glück einen Einheimischen,  der mit dem Auto an uns vorbei fährt.
Der Mann schaut mich direkt an, zeigt auf die Frau und schüttelt mit dem Kopf.
Außer mir hat das gerade niemand mit bekommen und ich bin jetzt natürlich misstrauisch geworden.

Ich frage die Frau wie lange sie schon hier ist und ob sie nicht in ihrem Hotel fragen kann ob man ihr einen kleinen Kredit bis Montag geben kann.
Sie antwortet, das sie schon ein paar Wochen auf der Insel ist und wegen dem Kind kein Hotel hat, sondern ein Apartment am Strand gemietet hat.
Ihr Mann ist angeblich geschäftlich unterwegs und auch sonnst kennt sie hier Niemanden, der ihr helfen kann.

Zwischendurch ermahnt sie immer mal ihren herum hampelnden Sohn, daß sie ihm schon hundert mal gesagt hat, er soll still sein, wenn Mutti sich mit anderen unterhält.

Für mich steht nach dem mir der Mann so eindeutige Zeichen gegeben hat fest, daß ich der Frau nichts geben möchte.
Allerdings bin ich mir nich nicht ganz schlüssig, wie ich das jetzt am besten sage.
Ich versuche es erst einmal auf die „Ich habe selbst nicht so viel Geld Art“ und meine, das für mich 20 Euro ne menge Geld ist, weil ich davon immerhin 3 Nächte im Hostel schlafen kann.
Worauf sie meint, das wir ja zusammen legen können und wir die Kohle ja am Montag wieder bekommen.

Ok, da ich mich anscheinend nicht auf die elegante Weise aus dieser Situation winden kann, sage ich einfach, daß ich kein gutes Gefühl dabei habe und einer wildfremden grundsätzlich kein Geld borge, sie aber mit Sicherheit noch jemanden trifft, der ihr gerne weiter hilft.
Ich glaube ich hab es jetzt geschafft die Botschaft, das es bei mir nichts zu holen gibt rüber zubringen.
Wild schimpfen, was ich doch für ein herzloser Typ bin, der einer Frau mit Kind nicht hilft zieht sie von Dannen.

Hoffentlich war das jetzt wirklich nur eine Masche um uns Geld aus den Rippen zu leiern, wenn der Mann mir nicht das Zeichen gegeben hätte, hätte ich ob wohl die Tante nicht gerade die Sypathie in Person ist warscheinlich doch etwas Geld locker gemacht.

Ich erkläre Bonny kurz, was hier gerade passiert ist, dann gehen wir etwas essen, schließlich haben wir gerade 20€ gespart, die jetzt auf den Kopf gehauen werden müssen.

Wobei mir die Situation nicht wirklich aus dem Kopf gehen will.
Zum einen um Gewissheit zu haben und zum anderen um andere Backpacker zu warnen, schildere ich den Fall abends in einem Forum  (an dieser Stelle zwar kein Link aber eine Empfehlung für alle die selbst mal ein wenig als Backpacker die Welt erkunden möchten,  http://www.weltreise-info.de da findet man wirklich alle Informationen die man braucht) und schon kurze Zeit später bekomme ich von anderen Usern die Bestätigung, die Frau hat wirklich versucht mich auszutrixen und ich Knaller wäre beinahe drauf reingefallen. 😕
Aber wer rechnet auch schon damit, daß man im Ausland von den eigenen Landsleute übers Ohr gehauen wird.

Weil ich ja schon zum 3. mal in Georgetown bin, über lasse ich es wieder Bonny hier etwas ausführlicher zu schreiben und beschränke mich lieber darauf hier ein paar Fotos zu posten und behaupte mal das sonnst nichts besonderes passiert ist.

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image
Mein erster Regen seit fast 3 Monaten

image

Die Frau haben wir 2 Tage später übrigens in der Nähe des Fährhafens aus der Ferne wieder gesehen und eins muss man ihr lassen, fleißig ist sie, weil sie wenn wir es richtig erkannt haben wieder 2 Touristen ihre Geschichte erzählt hat.

Leider hatten wir nicht wirklich Zeit den Umweg zu gehen um die Beiden zu warnen.
Bonny hat noch versucht ein Foto von Frau und Kind zu schießen aber wirklich viel erkennt man darauf nicht.
Also beschränken wir uns darauf die Leuten, mit denen wir hier ins Gespräch kommen zu warnen und ich nehme mir (auch wenn ich über Georgetown eigentlich nicht noch einmal schreiben wollte) vor, die Geschichte in meinem Blog noch einmal öffentlich zu machen und vielleicht noch für Google so etwas wie „Vorsicht Betrügerin in Penang“ oder „Touristenfalle, schlimme Masche“
unauffällig mit im Text verstecke.

Übrigens gibt es wie ich im Forum erfahren hab diese Masche in verschiedenen Varianten überall auf der Welt also nicht zu gutgläubig sein, hinterfragen und Sicherheiten verlangen, ich bin zu spät darauf gekommen aber ihren Reisepass, ihre schicke Uhr oder ihr (vermutlich) Erstgeborenes hätte mir die Frau sicher nicht als Pfand gelassen.
Bonny kam auch auf die tolle Idee, wenn die Tante wirklich in einem Apartment am Strand wohnt hätten wir ja bis Montag da übernachten konnen.;)

So länger möchte ich mich mit dem Thema jetzt aber nicht beschäftigen, schließlich haben wir Zug Tickets nach Ipho für je 38 Ringgit in der Tasche.

Hier dann noch einmal eine Warnung vor der „Betrügerin in Georgetown“ auf Thai und die viel ausführlichere Version unseres Penang Aufenthaltes von Bonny.

วันที่ 6 พฤษภาคม 2559
วันนี้สิบโมงเราต้องนั่งเรือไปจอร์จทาวน์กัน คือเมือง Street Art เราใช้เวลานั่งเรือสามชั่วโมงก็ไปถึงเมืองสตีทอาร์ตแล้ว ที่นี่สมคำร่ำลือจริงๆ เมืองน่าเที่ยว เมืองชิคๆ ตามล่าหาภาพฝาผนัง จริงๆแล้วบลเป็นคนไม่ชอบเห้อตามใคร เห็นในรีวิวก็เยอะ คนไทยชอบไปกันมาก เราเห็นก็ธรรมดาไม่เห็นน่าเที่ยวตรงไหน แต่เมื่อได้ไปสัมผัสจริงแล้วเข้าใจความรู้สึกคนไทยทุกคนเลยว่า ที่นี่คือที่ไม่ควรพลาดจริงๆ ครั้งนี้เราจองโรงแรมของ Angmoh hotel เป็นโรงแรมแบ็คแพ็คเกอร์แบบแชร์ห้องนอน เราจองในห้องประมาณ 20 เตียง ในราคา30ริงกิต/คน/คืน ห้องค่อนข้างอัพนิดหน่อย ความสะอาดพอใช้ได้นอนได้สบาย แอร์เย็นช่ำ แต่ไม่มีอาหารเช้าให้น่าเศร้า จากที่เก็บกระเป๋าเสร็จเรียบร้อยเราก็วางแผนตามล่าสมบัตินิดหน่อย ระหว่างเดินทางก็สังเกตุเห็นหลายสิ่งอย่างของเมืองเค้า ดูค่อนข้างเป็นไชน่าทาวน์ เราเดินเล่นไปเรื่อยๆไม่ได้กางแผนที่แต่อย่างใด เจอสมบัติชิ้นไหนก็ถ่ายเก็บไว้ เมืองนี้น่ารักจริงๆ ของฝากของขายก็ดูน่ารักน่าซื้อแต่น่าแพงนะ และบลก็ไม่ได้ซื้อแต่อย่างใด ของกินก็แพงเช่นเดียวกัน เราเก็บรายละเอียดไปเรื่อยจนไปทะลุในสวนสาธารณะเล็กๆในเมือง ก็เหนื่อยอะก็เลยขอนั่งพักก่อน พอหย่อนก้นได้ไม่ถึงสองนาที มีผู้หญิงกับลูกชายประมาณ 5-6 ขวบได้ เดินเข้ามาทักเราแล้วถามเราว่ามาจากไหนกัน หน้าตาดูเหนื่อยๆเพราะน่าจะเดินเยอะอากาศร้อน จากนั้นบอสก็ตอบไปว่ามาจากเยอรมันกับไทย เค้าก็เริ่มพูดภาษาเยอรมันกับบอสและบอกกับเราว่าเค้าไม่ค่อยถนัดภาษาอังกฤษเท่าไหร่เดี๋ยวให้บอสเล่าให้ฟัง จากนั้นเค้าก็เริ่มบทสนทนา ส่วนลูกชายก็ก็นั่งเล่นตามประสาเด็ก ส่วนเราก็นั่งคอยสังเกตุการณ์ ผ่านไป 5 นาที บทสนทนาเริ่มดูตึงเครียดขึ้น โดยดูจากสีหน้าของบอสดูค่อนข้างอึดอัดใจ เราก็รู้สึกท่าไม่ดีละว่าต้องมีอะไรไม่ดีแน่ และจับใจความได้เหมือนประมาณว่าเที่ยวด้วยกัน เลยคิดไปว่าหรือเค้าชวนไปขึ้นเรือเที่ยวและแชร์ค่าเรือกัน จากนั้นอีก 3 นาทีให้หลัง ผู้หญิงคนนี้เริ่มหงุดหงิด จากนั้นบอสหันมามองหน้าบลแปปนึงประมาณว่ากำลังตัดสินใจสิ่งสำคัญ หน้าเครียดมาก พอตัดสินใจได้ เสร็จบอสหันกลับไปบอกผู้หญิงคนนั้นว่าไม่ พอผู้หญิงคนนั้นเมื่อได้รับคำตอบเค้าเริ่มอารมณ์เสียและแสดงทีท่าไม่เข้าใจว่าทำไม ทำไม !!! ทำไมถึงไม่ช่วยคนเชื้อชาติเดียวกัน จากนั้นเค้าก็ดึงมือลูกชายและก็ทำอารมณ์เสียตะคอกใส่ลูกตัวเอง บลเห็นก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น เหมือนผู้หญิงไม่พอใจอะไรบางอย่างนะ บอสเลยเล่าให้ฟังว่าเค้ามาขอยืมเงิน 20ยูโร โดยบอกว่าเค้าไปกดเงินในตู้เอทีเอ็ม แล้วเกิดปัญหาตู้ยึดบัตร ทำให้เค้าไม่มีเงินที่จะไปซื้อนมและอาหารให้ลูกเค้าทาน แล้วยังบอกอีกว่าเค้ามีอพาร์ทเม้นอยู่แถวชายหาด(เพื่อแสดงให้เราเห็นว่าเค้าไม่ใช่นักต้มตุ่น) เค้าบอกเดี๋ยวจะโอนคืนให้แค่เอาเลขที่บัญชีให้เธอแล้วเธอจะโอนคืนให้ในวันถัดไป ตอนนี้ลำบากมากไม่มีเงินเลยสักบาท ช่วยเห็นใจเค้าด้วยเค้าเป็นซิงเกิลมัม เลี้ยงลูกคนเดียว เราก็รู้สึกว่าเธอไม่น่าจะมาดีแล้วถ้าแบบนี้ ส่วนบอสเริ่มชั่งใจตั้งแต่ก่อนที่จะนั่งพักแล้ว เพราะว่าเค้าเห็นผู้หญิงคนนี้โบกมือเรียกคุยกับคนในพื้นที่ แล้วเค้าก็โบกมือปฏิเสธเกือบทุกราย ส่วนบอสก็ยังสงสัยอยู่ว่าโดนหลอกหรือเปล่า เครียดขึ้นมาทันที บอสไม่มีทีท่าว่าอยากจะเที่ยวต่อละเดินไปคิดไปตลอดทาง เพราะเงินที่เค้าขอมันก็ไม่เยอะมากมายอะไร บอสพอให้ยืมได้ แต่ถ้าเค้าตั้งใจมาหลอกละ!!! ก็จะรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่เพราะอยู่เอเชียแต่โดนคนบ้านเดียวกันมาหลอกซะงั้น จนตกเย็นบอสเริ่มหาข้อมูลแบบไม่หลับไม่นอน ถามคนในกรุ๊ปเดียวกันที่เค้ามีปัญหาการโดนหลอกก็สรุปได้ว่าเค้าคือพวกนักต้มตุ๋นนั่นเอง แต่สงสารเด็กนะ ต้องเดินตามแม่ต๋อยๆ มารับรู้การกระทำของแม่แบบนี้ ว่านี้ก็ถือว่าแคล้วคลาดพาดเคราะห์กันไป โชคดีผสมร้าย ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่เราควรระวังให้มากระหว่างเดินทางท่องเที่ยวแบบนี้

วันที่ 7 พฤษภาคม 2559
วันนี้เป็นวันที่ค่อนข้างแย่ที่สุด เพราะคิดมากกับตัวเองทำให้คนรอบข้างไม่สบายใจไปด้วย เดินเที่ยวแบบไม่มีจิตวิญญาณ หาตัวเองไม่เจอ สับสนไปหมด แต่ก็ขอบคุณบอสที่อุตส่าห์อดทนอดกลั่น และให้กำลังใจเราได้ยิ้มได้ หลังจากที่ทานอาหารเสร็จเราก็เดินไปที่ท่าเรือ เพื่อจะจองตั๋วรถไฟเร็ว KTM ซึ่งจะมีเคาเตอร์เล็กๆอยู่ตรงมุมขวามือก่อนจะเดินเข้าทางเล็กเพื่อขึ้นไปยังเรือ พอเราไปถึงสรุปว่าเคาเตอร์ปิด เพราะวันนี้เป็นวันอาทิตย์ ดังนั้นเราจึงถอยกลับ แล้วคอยวางแผนกันอีกที และแล้วเราก็ได้ตามล่าสตรีทอาร์ตกันต่อ แล้วขึ้นไปเดินเล่นตามห้างของที่นี่ ค่อนข้างหรูเช่นเดียวกัน คล้ายกรุงเทพฯ สินค้าแบรนด์เนมมากมาย ได้โอกาสแค่มองไม่อาจสอยได้เพราะแพงเกินไม่เหมาะกับคนที่เดินกลางดินกินกลางทรายอย่างเรา วันนี้เดินเที่ยวนิดหน่อยก็กลับเพราะไม่มีอารมณ์เที่ยว อยากนั่งพักผ่อนมากกว่า เลยจบทริปแบบสั้นๆไม่มีอะไร

วันที่ 8 พฤษภาคม 2559
วันนี้เรามีแผนจะข้ามเรือใหญ่เข้าไปยังสถานีรถไฟบัตเตอร์เวิส (คือเมืองที่มีรถไฟความเร็วสูงวิ่งจากเมืองนี้ไปถึงกรุงเทพฯ) เราเดินมาที่ท่าเรือเหมือนเดิม แล้วขึ้นเรือเฟอร์รารี่ขนาดใหญ่ที่ขนคนและรถข้ามฝั่งไปยังอีกเมืองหนึ่งโดยไม่เสียค่าธรรมเนียมใดใด(คือนั่งไปฟรีอะ) เรือใหญ่มากและรถรอคิวขึ้นเป็นแถวยาว คนก็จะมีจุดรอขึ้น เรือจะมีทุก 20 นาที เพราะเรือจะวิ่งไป 20 นาทีเพื่อรับส่ง และกลับอีก 20 นาที มาตรฐานเค้าดีมาก เมื่อเราไปถึงบัตเตอร์เวิสก็ตรงไปที่สถานีโดยต้องขึ้นบรรไดไปในส่วนของที่จุดขายตั๋วและที่นั่นจะเป็นจุดพักนั่งรอของผู้โดยสารเช่นกัน มีห้องแอร์รับรองอย่างดี แต่ด้วยอากาศร้อนเปิดแอร์เบาเลยไม่ค่อยช่วยอะไร เราจองตั๋วล่วงหน้าหนึ่งวันก่อนการเดินทางจริง ค่ารถไฟความเร็วสูง KTM จากบัตเตอร์เวิส ไปอีโปร์ อยู่ที่ 38RM. หรือประมาณ 380บาท โดยระยะทางประมาณ 288 กม. ใช้เวลาเดินทาง 1ชม. ถือว่าเร็วมาก เมื่อได้ตั๋วแล้วเราก็ต้องเดินทางกลับไปเมืองจอร์จทาวน์กันต่อ โดยเดินกลับทางเดิมเพื่อไปขึ้นเรือแต่ครั้งนี้ต้องจ่ายค่าเรือนะ แค่คนละ 1.20 RM. ระหว่างที่นั่งเรือกลับก็ชมวิวในเรือกันไป และพอถึงที่หมายเราก็เดินข้ามสะพานกลับไปอีกฝั่งเพื่อกะว่าจะไปหาเดินเล่นและหาอะไรทานกัน ระหว่างเดินก็ถ่ายรูปไปด้วยเบาๆ จากนั้นสายตาเหลือไปเห็นผู้หญิงฝรั่งสวมเสื้อสายเดี่ยวสีดำและกางเกงแลคกิ้งสีดำ ดูคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหน พอมองสังเกตุสักแปปเห็นเด็กวิ่งมาตามหลัง ชุดดำ รองเท้าผ้าใบไฮโซ ใช่เลย! นี่มันฝรั่งคนที่ขอเงินบอสเราเมื่อสองวันก่อนนี่ ชุดเดิมทั้งแม่และลูก เค้าเดินอยู่ใต้สะพานมองไม่เห็นเราหรอก เราก็ถือจังหวะนี่แอบถ่ายรูปไว้ พร้อมกับบอกให้บอสดู จากนั้นเค้าเดินลอดใต้สะพานไปหยุดที่นักท่องเที่ยวสองหนุ่มฝรั่ง กำลังนั่งรอรถเมย์ ซึ่งมีแค่พวกเค้า เท่านั้นแหละแม่ฝรั่งคนนี้ก็เริ่มปฏิบัติการพูดคุยกับนักท่องเที่ยวสองหนุ่มนี้ ส่วนเด็กก็สเตปเดิมนั่งเล่นตามประสาเด็กไม่สนใจอะไร ส่วนเราก็คอยสังเกตุการณ์ บอกบอสว่าเราเข้าไปช่วยขัดจังหวะเค้าดีไหม บอสก็บอกว่าอย่าไปยุ่งกับเค้าเลย ผู้ชายสองคนนั้นคงรู้วิธีเอาตัวรอดแหละ เราก็โอเค แต่ใจก็รู้สึกไม่ใช่เราเจอมาก่อนและโดนมาก่อนเราควรจะช่วยหรือทำอะไรสักอย่างไม่ใช่เหรอ TT แค่รู้สึกแย่ที่เราทำอะไรคนพวกนี้ไม่ได้ แล้วเราก็เดินลงบันไดไปพร้อมกับหันไปมองเป็นระยะๆแต่เราก็รู้สึกได้ถึงสีหน้าของหนุ่มฝรั่งสองคนนั่นว่าเค้ารู้สึกยิ้มแบบอึดอัดใจ แล้วเราก็เดินหันหลังจากไปแบบไม่รู้ว่าสองคนนั่นเป็นยังไง แต่ก็รู้สึกว่าคุณแม่คนนั้นคงทำไม่สำเร็จหรอก เราเดินไปสักพักก็เจอฝรั่งมีอายุคนนึงมาถามทาง เราสองคนก็ไม่แน่ใจ คุยกันจนรู้ว่าเป็นคนสัญชาติเดียวกับบอส เค้าก็สลับคุยอังกฤษบ้างไทยบ้างเพื่อให้เราเข้าใจด้วย เค้าบอกเคยมาที่นี่เมื่อหลายปีก่อน กลับมารอบนี้อะไรหลายๆอย่างเปลี่ยนทำให้เค้าสับสนจำทางไม่ได้ เค้ากะจะไปพักโซนเดิมที่เค้าเคยพักเมื่อครั้งก่อน แต่สุดท้ายเราก็ช่วยอะไรเค้าไม่ได้มาก เมื่อเราแยกทางกันแล้ว บลกับบอสก็ไม่รู้จะไปไหนดี ก็เลยพากันเดินไปที่ตลาดน้ำ ที่นี่น่ารักมาก บ้าน รูปแบบการสร้าง ข้าวของที่ขายดูน่ารักน่าซื้อไปหมด เราไปหยุดนั่งพักกันที่ท่าน้ำ แล้วมองไปยังมุมเมืองอีกฝั่งหนึ่ง ที่ตรงนี้ลมพัดเย็นสบายดี เรานั่งเล่นตั้งนานมีนักท่องเที่ยวเดินมาแวะถ่ายรูปประปราย จนเจอกลุ่มหนุ่มสาวชาวจีนเราเลยเดินออกแล้วกลับไปพักผ่อนที่โรงแรม

image


Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s